چندی است که به بهانه‌ی مقابله سیاسی با گروهی موسوم به جریان انحرافی، برخی سایتها و نشریات، پیکان حمله‌ی خود را سوی تاریخ ایران باستان گرفته‌اند و گمان می‌کنند که با نفی گذشته‌ی تاریخی ایران به وی‍ژه دوران باشکوه هخامنشی، می‌توان ضربه‌ای به این جریان وارد آورد. متاسفانه نویسندگان ناآگاهی که به این ورطه افتاده‌اند از این نکته غافلند که تنها ثمره‌ی نفی گذشته، تهی کردن نسل‌های آینده از هویت و فرهنگی کهن است که طی قرون متمادی تا به امروز تداوم داشته است. مطلبی که در ادامه می‌آید نقدی بر دو نوشته‌ی آکنده از تحریف و دروغ است که توسط نویسنده‌ای با نام جعلی فضل الله موحد (نام اصلی او عطاءالله بهرامی، دانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی) در نفی تخت جمشید و پاسارگاد نوشته شده و در خردادماه سال جاری در سایت برهان منتشر شده است. از آنجایی که نقد مطالب مذکور با اندکی دست‌کاری در عنوان و محتوا، توسط سایت برهان نشر یافته، لذا اصل مطلب را به صورت کامل در ادامه به علاقه‌مندان به تاریخ و هویت ایران تقدیم می‌کنم

ضمنا این مطلب طی روزهای اخیر ابتدا توسط پایگاه ایران‌بوم، سپس در سایت آینده و سایت تابناک، همچنین به همت فرهنگ‌دوستان دیگر در ایران‌چهر، پارسه‌نیوز، ایران را بگردیم، تاریخ ایران، پارسه ایرانیان،  آفاق، انجمن ایران‌تک، منتشر شده است که از همه آنها سپاسگزارم.

یک شب اقامت در دل جنگل در کنار دریاچه‌ای کوچک که دور تا دور آن را بوته‌ها و درختان سرسبز احاطه کرده است، ماندن در تنها کلبه چوبی کنار دریاچه و گوش سپردن به آواز قورباغه‌ها و صدای بازی ماهی‌ها درون آب و بال زدن پرنده‌ای که هر از گاهی از فراز کلبه پرواز می‌کند، تجربه‌ای است که در زندگی خیلی برای آدمی تکرار نمی‌شود. این بهشت مفرح، دریاچه سنبل رود است که از انباشت آب پشت بندی خاکی پدید آمده است.

جاده‌ی دست‌ساز سنگ‌فرش که با سنگ‌‌های تراش‌خورده روی بستر کویر گرمسار ساخته شده، کاروانها را از گزند سیلاب‌ها و زمین‌های گل‌آلود و چسبناک در فصول بارش حفظ کرده و روند آنها را تسهیل می‌کرده است. جالب آنکه مسیری به طول تقریبی سی کیلومتر از این جاده کاملا سالم به چشم می‌خورد. روی این جاده بقایای دو پل سنگی هنوز مشاهده می‌شود که از تعداد دهنه‌های پل می‌توان حدس زد که هنگام بارندگی‌به ویژه در فصول بهار و پاییز چه سیلابی در این دشت وسیع به راه می‌افتد.

همیشه به این موضوع فکر می‌کنم که چگونه یک اندیشمند، هنرمند، نویسنده و آدم‌هایی از این دست، در دنیای غرب، جهانی می‌شوند و همتایان آنها در ایران، نام و نشانی فراتر از دانشگاه، شهر، استان و نهایتا کشور خود پیدا نمی‌کنند. هرچند که برای این پرسش دلایل فراوانی وجود دارد اما بدون شک یکی از دلایل آن، تلاش نکردن برای این هدف است. مهندس محمد درویش، فعال محیط زیست در عرصه‌ی مهار بیابان‌زایی که وبلاگ زیبا و پرمحتوایش سال‌هاست که راهنمای علاقه‌مندان به این عرصه است، دست به تلاشی ستودنی زده تا خود را در میان سایر فعالان این عرصه محک زند. در این میانه، کمترین کاری که از ما ناظرن کم همت بر می‌آید همراهی کردن با اوست... 

در لینک زیر موضوع را باجدیت دنبال کنید تا محمد درویش ثمره‌ی بخشی از تلاش‌های سبزاندیشانه‌اش برای میهن همیشه سبزمان را بگیرد!

http://darvish100.blogfa.com/post-1686.aspx

گاهی انتشار خبری از گوشه و کنار ایران، همه را شگفت زده می‌کند. استان خراسان جنوبی از آن جاهایی است که معمولا از این اخبار زیاد دارد. نقاط زیبا و در عین حال ناشناخته‌ی این استان دورافتاده از مرکز، برای هر مسافری که رنج سفر به آنجا را بر خویش بپذیرد، جذاب و شگفت‌انگیز است. تفرجگاه‌های بکر و طبیعی و روستاهای عجیب و غریبی مانند روستای ماخونیک (معروف به سرزمین لیلیپوت‌های ایران!) یا قبرستان تاریخی روستای بجد، در این استان قرار دارد. پس با من همسفر شوید... 

سفر به کویر مرکزی ایران و بازدید از آبادی‌های کوچک و بزرگش مانند کشف سرزمین‌های جدید هیجان‌انگیز و سرشار از جذابیت است. طراوت آبادی‌های کویری در دل بیابان‌های وسیع و غلط خوردن روی شن‌های روان هر کدام لذت خودش را دارد. البته نجابت شترهای صبور کویر که با تواضع به مسافران این دیار سواری می‌دهند را نباید فراموش کرد! زیباترین موسیقی کویر سکوت آن است و برترین جلوه‌ی آن، بی‌کرانگی مناظرش!

حادثه دلخراش بهمن در دیزین که هشت کوهنورد عزیز را به کام مرگ برد، چنان دلخراش و باورنکردنی بود که همنوردان، هنوز در انتظار بازگشت دوستان خود هستند. اغلب این جانباختگان تجربه صعودهای سخت زمستانی، یخ‌نوردی و سنگ‌نوردی را در کارنامه‌ی زندگی نسبتا کوتاه خود داشتند. شرح این حادثه‌ی دلخراش را دوستان کوهنورد نوشته‌اند اما من به یاد حمید کاظم‌زاده و به خاطر دوست عزیزم حامد کاظم‌زاده تنها برادر حمید و تنها فرزند خانواده، این یاددشت کوتاه را می‌نویسم...

قرار گرفتن در میان دشت چالدران و ایستادن بر فراز مزار سربازان ایرانی، احساسی مملو از غرور و حسرت در وجود آدمی پدید می‌آورد. اینجا آرامگاه دو تن از عالمان و مجاهدان ایرانی است که جانشان را در راه وطن فدا کرده و پیکرشان را ـ نه در کنج زیارتگاه ـ که در میدان معرکه به خاک میهن سپرده‌اند و امروز این مزار خود زیارتگاهی شده است با بنایی شش گوش چون تربت سالار شهیدان.

در واپسین ساعت روز پنجشنبه، 23 مهر 88، در حالی که اغلب افراد محلی سعی می‌کردند ما را از ورود به کویر ابرکوه منصرف کنند، در تصمیمی جسارت آمیز و البته کمی ... به این سرزمین بکر و آرام وارد شدیم تا جاده‌ای متروکه و قدیمی بین مهردشت (از توابع ابرکوه) تا بوانات (یا سوریان؛ شهری در مرز استان فارس و یزد) را بپیماییم. با تاریک شدن هوا، هیجان این سفر دو چندان شد اما اوج این شگفتی، زمانی بود که در میانه‌ی راه به بنای عظیم و باشکوه کاروانسرای بردشیراز برخورد کردیم...