سفر به چابهار از آن برنامه‌هایی بود که چند سالی ذهنم را مشغول کرده بود اما هر بار به دلیلی و صد البته دوری راه، رفتن به تاخیر می‌افتاد. بالاخره در شهریور 91 (22 تا 25) فرصتی دست داد تا به همراه خانواده‌ از طریق پرواز تهران ـ بندرعباس ـ چابهار راهی این بندر مرزی ایران شویم.

تابستان امسال فرصتی دست داد تا به اتفاق همسر و فرزندم و به دعوت دوستانمان در تفلیس، سفری زمینی به منطقه قفقاز داشته باشیم، سفری که از ارمنستان آغاز شد و در ترکیه خاتمه یافت اما مقصد اصلی آن تفلیس بود.

این روزها کمتر از گذشته فرصت نوشتن دارم به همین دلیل بخش دوم گزارش کرمان را پس از یکسال تاخیر، با آوردن تصاویر بیشتر و متنی کوتاه‌تر می‌آورم تا مثل بقیه سفرها نماند در صندوقچه و خاک بخورد!

کرمان از آن استان‌هایی است که نسبت به وسعت، تنوع اقلیم و غنای میراث فرهنگی و تاریخی‌اش، چنانکه باید شناخته نشده است. وقتی پای در این بخش از میهن می‌گذاری باید روزها وقت صرف کنی تا گوشه‌ای از این همه زیبایی را ببینی...

در حالی که تصمیم داشتم پس از یک بازدید مختصر از مهریز، راهی انار شوم، با شهری انباشته از آثار تاریخی و فرهنگی مواجه شدم که ساعت‌ها مرا به خود مشغول کرد...

قسمت دوم 

مثل همیشه بقیه سفرنامه عمره را با تأخیر می‌نویسم. اما از آنجایی که تصاویر و مطالب جالبی درباره مدینه در این بخش نوشته‌ام، مطمئنم که خوانندگان، این تأخیر را خواهند بخشید. زیرا در این قسمت، تصویری از مدینه ارائه کرده‌ام که کمتر زائری آن را می‌بیند؛ عکسها نیز مؤید این ادعا خواهد بود. در بخشی از این سفرنامه، ندیدنی‌های مدینه به تصویر کشیده شده است.

قسمت اول: ورود به مدینه

اوایل آبان ماه سال نود، ثبت نام عمره دانشجویی تازه تمام شده بود که به ذهنم رسید به سایت بنیاد نخبگان سری بزنم و شرایط عمره‌ی بنیاد را جویا شوم. از قضا، همان زمان ثبت نام عمره در جریان بود؛ فرم را تکمیل کردم و چشم‌انتظار نتیجه باقی ماندم. خوشبختانه انتظار خیلی طولانی نبود و هنوز آذر فرانرسیده، ایمیل بشارت سفر عمره رسید! بعد از ثبت نام اولیه و پیش از اعلام نتایج به پیشنهاد همسرم، در همان ایام که با عرفه و عید قربان نیز مصادف بود، راهی مشهد شدیم تا انشاءالله حج را از امام رضا(ع) هدیه بگیریم. وقتی دفتر خاطرات بنیاد را دریافت کردم و متوجه شدم که این دوره به نام حضرت علی‌بن موسی الرضا (ع) نامگذاری شده، اشتیاقم دوچندان شد.

بعد از مدتها چیزی ننوشتن! این بار با گزارشی تصویری از روستای زیبا و ییلاقی کنگ در مشهد آمده‌ام. نیمه آبان ماه 90، در یک روز سرد پاییزی، وارد روستای کنگ شدیم. جز صدای یک گله‌ی کوچک گوسفند و بز و چوپان کوچولوی آنها، به قول کنگی‌ها، قال مقالی شنیده نمی‌شد. در کوچه پس‌کوچه‌های روستا، گاهی پیرزن یا پیرمردی را می‌دیدی که کیسه‌ای گردو را جابجا می‌کرد...

چندی است که به بهانه‌ی مقابله سیاسی با گروهی موسوم به جریان انحرافی، برخی سایتها و نشریات، پیکان حمله‌ی خود را سوی تاریخ ایران باستان گرفته‌اند و گمان می‌کنند که با نفی گذشته‌ی تاریخی ایران به وی‍ژه دوران باشکوه هخامنشی، می‌توان ضربه‌ای به این جریان وارد آورد. متاسفانه نویسندگان ناآگاهی که به این ورطه افتاده‌اند از این نکته غافلند که تنها ثمره‌ی نفی گذشته، تهی کردن نسل‌های آینده از هویت و فرهنگی کهن است که طی قرون متمادی تا به امروز تداوم داشته است. مطلبی که در ادامه می‌آید نقدی بر دو نوشته‌ی آکنده از تحریف و دروغ است که توسط نویسنده‌ای با نام جعلی فضل الله موحد (نام اصلی او عطاءالله بهرامی، دانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی) در نفی تخت جمشید و پاسارگاد نوشته شده و در خردادماه سال جاری در سایت برهان منتشر شده است. از آنجایی که نقد مطالب مذکور با اندکی دست‌کاری در عنوان و محتوا، توسط سایت برهان نشر یافته، لذا اصل مطلب را به صورت کامل در ادامه به علاقه‌مندان به تاریخ و هویت ایران تقدیم می‌کنم

ضمنا این مطلب طی روزهای اخیر ابتدا توسط پایگاه ایران‌بوم، سپس در سایت آینده و سایت تابناک، همچنین به همت فرهنگ‌دوستان دیگر در ایران‌چهر، پارسه‌نیوز، ایران را بگردیم، تاریخ ایران، پارسه ایرانیان،  آفاق، انجمن ایران‌تک، منتشر شده است که از همه آنها سپاسگزارم.